KARDEŞ KISKANÇLIĞI

Kıskançlık yaklaşık 1,5 yaşlarında tanınmaya başlanan, sevilen, arzulanan bir kişinin, sevginin ya da ilginin yitirileceği korkusudur. Çocuk için güç olan ömür olaylarından biri olan kardeş kıskançlığı, anne sevgisini de yitirme korkusunu içermekte, onun için ebeveynini paylaşmak manasına gelmektedir. “Annem-babam beni eskisi kadar sevecek mi?”, “Ya kardeşimi benden daha çok severlerse!”, “Benden daha çok onunla ilgilenirlerse!”, “Ben yeniden annem ve babamla yalnız olmak istiyorum” üzere niyetler kardeş kıskaçlığının temelini oluşturmaktadır. Kardeşin doğmasıyla birlikte ona ayrılan vaktin azalması çocukta kardeşe karşı üzere görünen lakin aslında anne-babaya karşı olan kızgınlık, kırgınlık üzere hislerin gelişmesine neden olabilir. Çocuk kardeşi gelene kadar ailenin odağındayken, rakibi olarak gördüğü kardeşinin meskene gelmesiyle birlikte yeni bir duygusal sürece girer; bu türlü bir durumda çocuktan keyifli olmasını ya da kardeşine sevgi gösterisinde bulunmasını beklememek gerekir.  Duygularını söz etmesine müsaade verilmeyen, kendisini sözel olarak söz edemeyen çocuk, yaramazlık ya da davranış problemleriyle kendini göstermeye çalışabilir ve kıskançlık hislerini her çocuk farklı biçimde gösterebilir. Regresif savunma düzenekleriyle kardeşi doğduktan sonra, çocuk tuvalet eğitimini tamamlamış olmasına karşın tekrar alt ıslatma, parmak emme, bebeksi konuşma üzere, kimileri da yaşından daha çocuksu davranışlar gösterebilir; okula giden çocukta okula gitmeme davranışı görülebilir. Kıskançlık doğal bir histir ve lakin söz edilmesine müsaade verildiğinde, çocuğun hislerini anlatmasına müsaade verildiğinde üstü kapanmadan ve sorun haline gelmeden çözülebilir.

KARDEŞ KISKANÇLIĞINA ÖNERİLER…

Aileye yeni bir bebek gelmeden evvel çocuğa kardeşinin olacağı anlatılmalı, çocuk bu duruma evvelce hazırlanmalıdır.

Çocuğa gösterilen ilgi ve sevgi kardeş doğduktan sonra da gösterilmeye devam edilmelidir.

Çocuğa kıskançlık hissinden ötürü suçlama, cezalandırma ya da yargılama yapılmamalıdır.

Çocuğa kardeşini sevmek zorunda olduğu söylenmemeli; “artık sen ablasın, abisin” diyerek yaşının üzerinde olgunluk bekleyip, onun hala çocuk olduğu unutulmamalıdır.

“O senin kardeşin, onu sevmelisin”, “Kardeş hiç kıskanılır mı?”, “O daha küçük o yüzden onunla daha çok ilgileniyoruz” üzere cümleler çocuğun iç dünyasının hiçe sayıldığı sanal bir ortam oluşturmaktadır ve olumlu tesiri olmadığı üzere aksine kıskançlığı daha da körükleyebilir.

Çocuğun kardeşine karşı hislerini açıkça tabir etmesine müsaade verilmelidir. Böylelikle çocuk hem içindeki kıskançlık hislerini bastırmamış hem de hislerini söz etme imkanı bulmuş olacaktır.

Çocuk kardeşe ziyan verme davranışlarında bulunuyorsa, çok reaksiyon göstermeden, yaptığı yanlış anlatılmalıdır. Çocuğun kardeşi hakkında olumsuz hislerinin reddedilmesi yerine yıkıcı olmayan biçimde ortaya çıkması sağlanmalıdır.

Kardeşler ortası kıyaslama yapılmamalıdır.

Çocuklar ortasında taraf tutulmalıdır.

Kardeşlerin birbirleri ile olan bağlarını güçlendirmek ismine etkinlikler düzenleyebilirsiniz.

Sıkıntılar aşılamadığında, tasa yahut depresyon üzere diğer ruhsal bozuklukların ortaya çıktığı durumlarda çocuğun yahut ailenin ruhsal takviye alması ebeveyn, kardeş ve çocuk münasebetinin tekrar tanımlanması ve yapılandırılması istikametinden faydalı olabilmektedir.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir