Erkeğin Kolektif Soyut Aklı

Değişmeyen tek şeyin değişim kendisi olduğu görüşü, çeşitli hayat biçimlerine, idare hallerine, kültürlere olumlu özellikler kazandırsa da, bu görüş dünyanın en eşit ve demokratik toplumlarında bile kadın-erkek eşitliği konusunda işlememiş ve toplumların kültürel referansları bayanla erkek ortasındaki farklılıkları yalnızca cinsiyet farklılığına indirgeyerek onlar ortasındaki insani farklılıkları yok saymıştır. Feodalizm, teokrasi, monarşi, aristokrasi, demokrasi,komünizm, sosyalizm, anarşi, bu güne kadar ki bütün dinler, dinsizlik, sanat,kültür, tarih, ikili alakalar, aşk ve aklın alabileceği her şey ya büsbütün erkeklik olgusunun prensipleri çerçevesinde şekillenen ya da bu babasoylu tertibin muhakkak yerlerinden referansları olan durumlardır. Bayanları ideolojilerle ve törelerle öldüren, onu köleleştiren, zorla evlendiren, onun cinselliğini bastıran,erkeği pek çok mevzuda öncelikli kılan ve giderek daha da çok özümsediğimiz heteroseksüel toplum tertibi, içinde ne tıptan ne üfürükçülerden medet umamayacağımız bir hastalıktır. Kozmik ve ortaklaşa bilinçaltının tabiri olan bayana dair tüm söylenceler erkeğin kolektif soyut aklı sonucunda şekillenir ve bütün sistemler ataerkilliğin yarattığı hiyerarşi üzerinden kurulur. Her kültürün kendine özel fizikî, toplumsal,ekonomik ve siyasal şartlarının şekillendirdiği arketipler insanın ortak bilinçaltında bayanı ideolojik, sınıfsal, etnik, dinî ve cinsel bir ayrımcılığa sürükleyen anne, Tanrıça, iffet timsali, doğurgan, hanım vb.isimlerle kodlanır. Kolektif bilinçaltımızdaki bu kodlamalar daha çocuk doğmadan çalışmaya başlar. Ana rahmine düşen ceninin cinsiyeti aşikâr olduğu andan itibaren, ilgili çocuk derhal “kadın” hatta “bayan” ya da “erkek” kategorisi kazanır ve eş, dost, akraba, hısım, anne, baba şimdi doğmayan çocuğa aldıkları eşyaların renk seçiminde bile “ana soyu” ve “baba soyu” ayrımını yaratırlar. Pembeyle sembolize edilen kız bebek, bayan hatta bayandır; maviyle sembolize edilen bebek erkektir. Mavi- pembe ayrımı; yiyecekten, giysi biçimine, hitabet biçimlerinden evlilik ve miras sistemine kadar çeşitli toplumsal düzenlemelerde yerini bulur. Var olan bu toplumsal düzenlemeleri, biyolojik olarak kaçınılmaz göstererek yasallaştıran biyolojik belirlenimcilikle de çağdaş cinsiyet ayrımcılığını yaratarak bayanın tarihteki rolünü arafta bırakır ve bayanı bir formda kusurlu kılmaya devam eder.Toplumsal ve politik mesajlarıyla, olgusal dayanaktan mahrum olan fikirlerine karşın yüzyıllar uzunluğu yerleşik irtibat araçlarından da dayanak gören biyolojik belirlenimcilik, bayana dair uzatmalı ve şiddetli tartışmanın en büyük ögesidir. Hırslı, doyumsuz, kişisel ve geleceği pek düşünmeyen,erkeği yücelten ve ayrımcılığa yatkın Ataerkil toplum yapısı biyolojik belirlenimcilikten kaçınılmaz olarak beslenir. Halbuki ataerkil tertipten evvelki, yeryüzündeki toplulukların kıymetli bir kısmında temelde dişil tesir ve pahalar aracılığıyla yönlendirilen anaerkil toplumda biyolojik faktörler, bayanın lehineydi. Cinsellikle ve üremeyle ilgili bilgilerin sonluluğu nedeniyle, o devirde bayan doğurganlık özelliğiyle soyun devamını sağlayan bir tanrıça olarak görülüyor ve rahmiyle kutsanıyordu. Anaerkil süreçten geçen ve kültürleri” dişil” bir yapı arz eden yeryüzü merkezli bu toplumlarda Rosenberg’in belirttiği üzere “Anaerkil toplumun, ekonomik, siyasal, toplumsal ve dini temeli ziraî yıla dayanır.Tarımın değeri, tüm yaşayan objelerin doğumdan olgunluğa, oradan mevte ve oradan da tekrar doğuşa giden gelişimlerini vurgulayarak dairesel bir ömür görüşünü beslemiştir…” (Rosenberg, 2003: 23- 24 )dairesel bir ömür görüşü vardı. “Anaerkil Toplum ve Bayan Hakları” isimli kitabında Eric Fromm anaerkil sistemdeki insanların oral kişiliğe sahipken, ataerkil toplumdaki bireylerin anal kişilik dediğimiz kişiliğe sahip olduklarını söylemektedir. Yaşadığımız ataerkil toplum anal bir kapitalizm toplumudur. Ne anaerkil ne de baba erkil kurallar tek başına yararlıdır. Anaerkil prensipler bir toplumda tek başına karar sürüyorsa o toplumdaki çocukların olgunlaşamama ve anneye çok düşkün olma, yetişkinlerinse sık sık çocuk üzere davranma riskleri vardır. Tam anaerkil bir toplum tekniğe, rasyonelliğe ve mantıklı bir ilerlemeye pürüz olarak kişinin kendini gerçekleştirme sürecine ket vurur.Anaerkil kültürün bedeller sistemi ; anneye, tabiata ve dünyaya pasif bir teslimiyeti ön görür. Bu da yalnızca doğal ve biyolojik olan pahalı kılarken,ruhsal, kültürel ve rasyonel olanlar ise manasını ve toplumsal pratiğini yitirir. Baba otoritesinin tek başına hükümran olduğu ataerkil toplum yapısında ise, babanın egemenliği ve çok denetimi çocukta endişe ve suçluluk hisleri yaratır. Babaerkil yapı sevgiye ve eşitliğe kıymet verse de, yalnızca maddelerle, devletle,somut unsurlarla ve itaatle ilgilenmesiyle bir dehşet imparatorluğu inşa eder.Ataerkil kültürdeki aklın ve ruhun evrimiyle, anaerkillliğin merhamet ve eşitlik üzere prensiplerin sentezi, bayan ve erkeğin eşitliği konusunda atılacak gerçek bir adımın temelini oluşturabilir. Frankfurt Okulu düşünürlerinden Erich Fromm yarım asır evvel kaleme aldığı “Sevme Sanatı” isimli yapıtında eşitlik sorununa ışık tuttuğu kısımda şöyle der: “Günümüzde eşitlik ‘bir olmak’ değil ‘aynı olmak’ manasına geliyor. Tekdüze soyutlamalar kelam bahsidir, yani tıpkı işlerde çalışan birebir biçimde eğlenen, birebir gazeteleri okuyan, tıpkı şeyleri düşünüp birebir şeyleri hisseden beşerler. Bu bağlamda genelde ilerlememizin ispatı olarak gösterilen, örneğin bayan erkek eşitliği üzere kazanımlara kuşkuyla yaklaşmak gerekir. Bayanların eşitliğine karşı olmadığımı bilhassa vurgulamam gerekmiyor sanırım; fakat eşitlik eğiliminin olumlu istikametleri bizi yanıltmamalıdır, burada kelam konusu olan ayrımların yok edilmek istenmesidir. Eşitliğin bedeli şu olmuştur: Bayan ve erkek eşittir, zira bayanı erkekten ayıran farklar yoktur artık.Aydınlanma ideolojisindeki ‘ruhun cinsiyeti yoktur’ tezi, günümüzde yaygın görüş olmuştur.(…) Artık bayan ve erkek karşı kümeler olarak eşit değil birbirinin tıpkı olmaya başlamıştır. Günümüz toplumu kişisel olmayan eşitlik ülküsünü önermektedir. Zira zahmetsizce, sorun çıkarmadan çalışan,seri halde üretim yaparken büsbütün birbirine benzeyen insan atomlarına muhtaçlık duymaktadır. Bu insanların tıpkı buyrukları yerine getirip yeniden de kendi gönüllerine nazaran davranmaları istenir. Günümüz seri üretimi nasıl eserlerin standartlaşmasını zarurî kılıyorsa, toplumsal süreç de insanların tek tip olmasını ister ve bu standartlaşmaya da ‘eşitlik’ ismi verilir.”

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir