ÇOCUKLARININ HAYATLARINI YUTAN EBEVEYNLER

Son vakitlerde gerginim ve mutsuzum. Geceleri uyumakta zorluk çekiyorum, birkaç kadeh bir şeyler içersem biraz gevşiyorum, sonra bir koltukta uyuya kalıyorum. İki kızım da akşamları onlarla ilgilenmediğimi söylüyor. Son vakitlerde annemler yüzünden eşimle çok sık tartışıyoruz. Sanırım artık kendime ziyan veriyorum.

Eskişehir’de İşletme Fakültesi bitirmiş olan , 38 yaşındaki bu danışanımın aile hikayesini almaya başladığımda; maalesef ki , anne ve babası tarafından yutulduğu ve kişiselleşmesine hiç müsaade verilmediği gerçeği ile yüzleşmesi gerekecekti:

Üniversiteyi kazandığımda annem benimle birlikte Eskişehir’e geldi, mesken tuttuk ve dört yıl birlikte okuduk. Başlangıçta bu durum hoşuma gitmişti lakin her şeyime müdahale ediyordu.

Kız arkadaşlarıma daima bir kulp buluyor, beğenmiyordu. Bir gün evlenmek istediğimi söyledim. Anında babam kız arkadaşımın memleketi olan Rize’ ye gitti ve bütün ailesini araştırdı. Maddi durumları pek âlâ değildi, annem “ ele güne rezil oluruz, gelinin kimlerden ? ” diye sorarlarsa ne diyeceğim diyerek bütün evlilik sürecimi burnumdan getirdi.

Sonunda baktılar ki kararlıyım, onlarla birlikte yaşamam kaidesi ile kabul ettiler. Oturdukları siteden bir mesken ve otomobil aldılar. Babamın iş yerinde çalışmaya başladım. Lakin ne yaparsam yapayım babam bir türlü beğenmiyordu. Tam on sene gecemi gündüzüme kattım, yalnızca onu memnun etmek, takdirini kazanmak için çalıştım. Son beş yıldır şirketin karı üçe katlandı, fakat babamın gözünde daima başarısız bir çocuk olarak kaldım.

Çocuklarımız doğdu, bu sefer de anne- babalığımızı beğenmediler. Çocuklarımızın bütün eğitimini üstlendiler. Ne vakit itiraz edecek olsam babamın büyüklüğü karşısında eziliyor, kekeliyor, neredeyse 3 yaşında çocuk üzere korkuyorum. Daima laflarım ağzımda kalıyor.

Bir seferinde anneme bahsedecek oldum, babama söylemiş, çok aşağılayıcı bir ses tonuyla “ Benim konutumda, benim paramla yaşıyorsun, madem beğenmiyorsun her şeyin anahtarını bırak ve git, bir daha da bana baba deme “ diyerek bağırdı.

Ne vakit benim de büyüdüğümü, bir yetişkin olduğumu kabul edecekler? Beni bir kukla üzere oynatmaktan ne vakit vazgeçecekler?

“Her şey senin yeterliliğin için..” palavrasını söyleyen ebeveynler; ;

  • Kendi tatminsizlikleri ve terk edilme endişeleri yüzünden , çocuklarının denetim iplerini daima ellerinde tutmak isterler.
  • Denetimi elinde tutmak için de “her şey senin düzgünlüğün için…”palavrasını söylerler.
  • Bir yandan mali dayanaklarını zalim ve yıkıcı bir formda kullanırken , bir yandan da kendilerini cömert ve şanlı göstermeye çalışırlar.
  • Çocuklarına vazgeçemeyecekleri imkanlar sunarak kendilerine bağımlı hale getirirler.
  • Çocuklarının büyüdüklerini kabul etmez, onlar anne baba olsalar bile yetersizliklerini yüzlerine vururlar
  • Duygusal davranarak, çocuklarında suçluluk duygusu yaratırlar.
  • Çoklukla kardeşlerden birisini kurban seçerler ve kardeşleri birbirleri ile kıyaslarlar.
  • Bu durum, daima tenkide maruz kalan kardeşin, başka kardeşi kıskanmasına ve ilerde ortalarındaki kardeşlik bağlarının zayıflamasına sebep olur
  • Sağlıklı aile yapısında ergenlik devrinin sonunda gerçekleşmesi gereken bu bireyselleşip yetişkin olma süreci, denetimci anne babaların çocuklarında bir türlü gerçekleşemez
  • Sonunda ; mutsuz, çaresiz, içe kapanık ve suçlayıcıçocuk yetişkinlerolarak kalırlar.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir