Çocukların ev ödevlerini başkalarının yapmasının sakıncaları

Anne- babalar, çocuklarının her türlü sorunununu çözmek için kendilerini sorumlu hissederler. Burada sorunun ne olduğu ve ne formda yardımcı olunması gerektiğinin bilinmesi değer kazanmaktadır. Tüm sıkıntıları anne-baba çözerse, gelecekte nasıl bir durum onları beklemektedir? Bu sorunun cevabı, çocuk ve aile açısından kesinlikle değerlendirilmelidir. Çocuklar, problemlerini çözerek büyürler, bu fırsat onlara tanınmalıdır. Hatta, özel olarak çözülmesi gereken ortamlar bile yaratılabilir. Örneğin, yeni yürümeye başlayan bir çocuğun düştükten sonra yerden kalkması, onun için sorundur. Bebeğin, uzaktaki bir nesneyi almak için uzanması ve başarması; onun için sorunun tahlilidir.
Sorun çözme davranışı desteklenmesi gerekirken; anne-baba çocuklarının ödevlerini kendileri yaparsa çocuklarını bu süreçten mahrum bırakırlar.

Mesken ödevleri, dersin ferdi kısmıdır, öğrenilenleri pekiştirmek ve eksikleri tamamlamak emelli verilir. Farklı materyaller, değişik, boyutlu uygulamalara yer verilir. Çocuk, öğrenmenin bu boyutundan eksik kalmamalıdır. Tahminen, yetişkinler için karton, boya, artık materyaller ile çalışmalar çocuğun altından kalkamayacağı formunda algılanıp, kendileri tarafından yapılmaya çalışılsa da; bu çalışmalar öğrenci için kıymetlidir.

Dikkat edilecek konu; sınıfça ORTAK karar alınıp; yetişkinlerin YAPMADIĞI ödevlerin sınıfa getirilmesidir. Okullarda güya anne-babaların ödevleri yarışmaktadır. En hoş ödevi yapma ve nota dayalı sistem olduğu için yetişkinler, ellerinden geleni yapmaktadır!!! Bu formda ödevler asıl emeline hizmet etmemektedir. Yetişkinler, lakin materyalleri sağlamalı ve rehberlik yapmalıdır.

Ödev yapmak, bir sorumluluktur. Çocukta sorumluluk hislerinin gelişmesine dayanaktır. Anne-babanın vazifesi; çocuğa, ödevlerini sağlıklı bir formda yapabileceği ortam hazırlamaktır.

Ödevleri anne-babanın yapması, ya da diğerinin yapması çocuğa ödevle ilgili olarak, hiçbir şey kazandırmayacaktır. Çocuğa, rehberlik yapılabilir; ödev yapmak asla!
Çocuğun özgüvenini zedeler, ileriki hayatı için çok kıymetli olan bu kazanımı elde edememiş olur. Yapabilme, başarabilme hissini yaşamasına pürüzdür. Çocuk zorlanıyorsa öğretmen ile bağlantı kurulmalı, ödevlerde tahminen yine yapılanma sağlanmalıdır. Öğretmen de çocukların gelişim ve yaşlarına ihtimam göstererek, çocuğun gözünü korkutmayacak ödevler vermeli ve çocukların hevesle yapmalarını sağlamalıdır.
Çocuk, motivasyon konusunda desteklenmelidir. Çocukla birlikte, ödev yapmanın gerekliliği ile ilgili mutabakat sağlanmalıdır. Aslında ödevler, her çocuğun gelişim seviyesine ve ruhsal istikametine uygun olarak caydırıcı olmayıp, çocuk, başardıkça artırılarak düzenlenmelidir. Bu noktada aile, okul ve tahminen uzmanlar işbirliği içinde olmalıdır.
Tıpkı yılın çocukları sınıfta farklılık yaratmakta; yılın başında ve sonundaki aylarda doğan çocuklar birarada bulunmaktadır. Buna ayrıyeten değişik gelişim seviyelerini, algılama biçimlerindeki farklılıkları, duyusal (işitsel, dokunsal, görsel vb.) zeka cinslerini de eklersek; ödev yapma ile ilgili kişiselliğin değerli olduğu ortaya çıkacaktır. Tüm, bu saptamalardan sonra verilen ödevleri çocukların kendilerinin yapmaları muvaffakiyet istikametinde tesirli olacaktır; ödevden beklentileri karşılayacaktır.

Ödev şuuru kazandırmak bu mevzuda değerlidir. Çocuk, kendisine eziyet olsun diye ödev yaptığı fikrine sahip olmamalıdır. Ödev yapmaya neden muhtaçlık olduğu çocuklara kavratılmalıdır. Öğrenilen bilgilerin kalıcı olması ve unutulmaması için ödevlerin beyin çalışmasını desteklediği anlatılmalıdır.Ödevlerinde vaktinde yapılmasının ehemmiyeti üzerinde durulmalıdır.

Ödevleri, çocuğunuzun yapması dileğiyle…

ÖZNUR SİMAV
PEDAGOG-AİLE VE BAĞLANTI DANIŞMANI

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir