Anaokulu eğitimine Logoterapi bakışı

Eski köye yeni adet- Özgür insanın birinci öğretmenine

Anaokullarında verilen eğitimdeki yanlışları gördükçe 3-6 yaş ortasında verilen eğitimin daha da kıymetli olduğunu, bu yaşlarda yapılan yanlışların düzeltilmesi çok sıkıntı olan tesirleri olduğunu düşündüm. Bu çalışma eğitim ideolojisini temelden değiştirmeyi amaçlamış ve bu değişikliğe öğretmenleri eğiterek başlamıştır. Bu değişikliği insanı kendisine has özellikleri olan, kıymetli ve farklı bir varlık olarak kabul etme olarak isimlendirebiliriz. Daha evvelki eğitim modelinde daha evvelce hazırlanmış bir grup bilgilerden oluşan bir program vardır. Uygulamalarda her okulun kendisine has farklılıkları olmasına karşın bu sistemde çocuk alıcı, öğretmen verici bir rol üstlenmektedir. Öğrenme ve öğretmenin olduğu yerde ister istemez kıymetlendirme de olacaktır. İşte o vakit her çocuğun özel olduğu kavramından uzaklaşılarak çocuklar birbirlerine nazaran değerlendirileceklerdir. Bu türlü bir sistemde çocukların özel yeteneklerini bulmak üzere bir fikir yer almamaktadır. Çocukların doğuştan getirdikleri marifetlerin, özelliklerin körelmesi ne kadar acı ise, bir çocuğun aslında yetenekli olmadığı bir alanda çalışmaya zorlanması da o kadar acıdır. İstenmeden elde edilen bir muvaffakiyet çocuğa hiçbir doyum vermez, onun için hiçbir manası yoktur.

Uyguladığımız yeni modelde emel çocukların doğuştan getirdikleri özellikleri ortaya çıkarmak ve bu özellikleri kullanabilecekleri ortamı oluşturarak çocukların gelişimine katkıda bulunmaktır. Çocuklar hiçbir biçimde bir sıralamaya tabi tutulmazlar. Bir öğretmenin bu türlü bir sistemi uygulayabilmesi için evvel kendisini tanıması farklı ve özel yanlarını görmesi, farklılığına sahip çıkmayı öğrenmesi gerekmektedir. İnsan fakat kendisine uyguladığı bir bilgiyi bir diğerine uygulayabilir. Öğretmenler eğitimdeki uygulamaları çeşitli biçimlerde değiştirerek çocuklara uygulamışlar, çocuklarda olumlu değişikliklere neden olmuşlardır. Böylelikle öğretmenler de yaptıkları işi daha manalı hale getirmiş oldular. Kendi içine kapanmış, utangaç çocuklar varlıklarını hissetmenin verdiği güç ile kabuklarının dışına çıktılar. Başka çocuklarla ve büyüklerle rahat ve daha kaliteli bir bağlantı içine girdiler. Bunun çocuklar için manası dışarıdaki manaya ulaşmaları demektir. Sonuç olarak yaşama manalı bir başlangıç demektir.

Frankl insanların açık kaplar halinde olduğunu tabir etmiştir. Bu açıklıktan insan kainatla irtibatını sağlamaktadır. Çocukların doğal yapılarını koruyarak kaplarının daima açık kalması sağlanacaktır. Hangi şartta olurlarsa olsunlar dışarısı ile irtibat halinde olmak onların hayatta karşılaştıkları her türlü zorluğa dayanabilmelerine yardım edecektir. Müzik ve fotoğraf çalışmaları çocukların süratli bir biçimde gelişmesini sağlamıştır. Utangaç çocuklar olağan olan çocuklarla tıpkı seviyeye gelmişler, hareketlenmişler, başkalarıyla güçlü bir irtibata girmişlerdir. Bu eğitim modeli ile dehşete ve disipline dayalı eğitime son verilecek, çocukların özgür iradelerini kullanabilecekleri bir ortam oluşturulacaktır. Çocukların dikkat odağı kendi tabiatlarına uygun işlere yönelecek bunun sonucunda ise çocuklar yaşama ahenk sağlayacaklardır. Hayatının hedefine uygun yolda çalışabilen çocuklar sakin, kararlı ve inançlı olacaklardır. Kendilerine güvendikleri üzere hayata da güvenecekler, endişelerden uzaklaşacaklardır. Sonraki hayatlarında da kaygıların kendilerini engellemesine müsaade vermeyeceklerdir. Endişelerden uzak insanların yaşadığı bir toplum şiddetten de uzak olacaktır.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir