8 mart dünya kadınlar gününe bakış

Keşke, bayanlar günü ile ilgili bir yazı yazmıyor olsaydım. Önümüzdeki yıllarda daha hoş hususlar üzerinde durabilsek. Aslında bayanlara özel bir gün tahsis edilmesi bayanların aciz varlıklar olduğunu kabul etmek üzere geliyor bana. Olağan ki bir taraftan bakarsak ta dikkatlerin bu bahis üzerine çekilmesi bizim üzere ülkeler için elzem hale geliyor. Tahminen, şimdilerde anneler oğullarını eğitirken nezaket, görgü, hayat bilgisi, insanlara hürmetin gereği ve ehemmiyeti üzere konular üzerinde durabilseler de hiç değilse gelecek jenerasyonlar kurtulabilse. Erkek çocuklara, gereğinden fazla mana yüklememek gerekli. Çocuklar, çok değerli. Kız-erkek ayrımı yapmak onların gelecekleri için zati aksilikler yaratacaktır.

Öbür tüm özel gün kutlamalarında, anmalarda daima alışıldık sahneler yineleniyor. Ogünlerde büyüklerimiz, önde gelenler, daha evvel danışman vs nin hazırladığı A 4 kağıtlarını çıkarıyorlar. Başlıyorlar okumaya… Pek birçoklarının da evvelden göz atmadığı bile aşikâr oluyor. Yapmacık kelamlar ve vücut lisanı kullanımıyla bu görev de tamamlanmış sayılıyor.

Avutucu cümleler, neredeyse gerisinden gelecek sözcüğü biz tamamlayacağız. Yıllardan beri bu bu türlü sürer masraf. Sadede gelelim, sadede…

İlgili bakanlık geçmişteki açığı kapatmak üzere çalışmalar yapıyor, lakin hiçbir vakit kâfi olamıyor. Yurt dışında sivil toplum kuruluşları bu işlere sahip çıkabiliyorlar. Ülkemizde, kalkınmakta olan ülkelerde bu işleri yapabilmek, yetişkinlik yaşlarında epey güç. Alışılmış ki ben genele bakarak söylüyorum.

Herkes geçim sıkıntısında, akşama karnım tok yatabilir miyim kanısında. Tüm dünya ülke başkanları sanki başlarını yastığa rahat koyabiliyorlar mı? Halklarından aldıkları vergileri yerli yerince değerlendirebiliyorlar mı?

Çok yaşlı bayanlar görüyorum, elinde orlondan örülmüş sabunluk, satabilme telaşında, o yaşta. İçim parçalanıyor. Bir taraftan da hakikaten mi? diye sorguluyorum kendimi.

Aslında özel günler, dikkatleri biraz olsun çekmek için yararlı da olmuyor değil. Somut olarak yapılanlar, yalnızca bayanlar için değil; her yapılan çalışma listelenerek halka açık olarak belediyelerin, bakanlıkların sitelerinde yer almalı. Bazen internet sitelerinde rastlıyorum ” ilana itirazınız varsa , gerçek değilse, belirtiniz” üzere. Tahminen ben rastlamamış olabilirim, tahminen bir yerlerde belirtiliyordur, lakin internet sayfalarının bir köşelerinde reklam halinde ilan edilmeli.

Bayanların, sokakların o bilindik zararlarından koruyacak al çatı, mor çatı üzere meskenlerin kesinlikle çoğaltılması gerekli. Sığınma konutları demeye dilim varmıyor. Kesinlikle ruhsal dayanak, meslek sahibi etmek, çocuklarına da sahip çıkmak gerekli. Ayrıyeten bu bayanlara hayatta duruş dersleri, genel kültür dersleri de verilmeli. Özgüven kazandırma uğraşları olmalı.

Öncelikle bayanlar, kendi kıymetlerinin farkında olmalılar. Çalışan ya da çalışmayan olsun. Bayan olmak kâfi. 24 saat mesai sizi bekliyor. Çocuklarınız hasta olur, siz ilgilenmelisinizdir. Burada babalara da haksızlık yapmak istemiyorum, fakat çocuklar hasta olunca yanlarında annelerini görmek istiyorlar.
Televizyon, en çok kullanılan irtibat aracı ve çabucak hemen tüm meskenlerde baş köşede yerini alıyor.

AİLE BAĞLANTILARI, BAĞLANTI, ÇOCUK GELİŞİMİ VE EĞİTİMİ, EŞLERİN BİRBİRLERİNE KARŞI DAVRANIŞLARI, HANGİ SÖZCÜKLERLE BİRBİRLERİNE HİTAP ETMELİLER ?, EŞLER OLABİLECEK GÖRÜŞ AYRILIKLARINDA NASIL TARTIŞMALILAR?, TARTIŞMA ORTAMI NASIL DÜZENLENMELİ, BU ORTAMDA KİMLER BULUNABİLİR? HANGİ BAHİSLER, HANGİ YAŞLARDAKİ ÇOCUKLARLA BİRARADA HANGİ KAİDELERDE TARTIŞILABİLİR?

İşte, buna emsal hususlar televizyonlarda herkesin algılayabileceği biçimde ele alınmalıdır. Neler mi yapılabilir? Tiyatro sanatkarları danışmanlarla işbirliği ile eğitici oyunlar hazırlayabilirler. Dizi sinema ortalarına reklamların girdiği üzere kimi SPOT cümleler ya da imgeler yer alabilir. Burada dikkat edilecek konu olumlu örnekler yansıtılarak; olumsuz davranışların unutturulma uğraşları olmalı.

Çalışan, üst seviye meslek sahibi bayanların da şiddete maruz kaldıklarını hepimiz çok düzgün biliyoruz. İstatistiki bilgi veremiyorum. Fakat biraz daha azınlıkta olduklarını düşünüyorum. Bayanlar, şiddete maruz kalsalar da hele çocukları varsa katiyen aile birliğini bozmamak için herşey kıymetine katlanıyorlar. Televizyonda birtakım bayan programı diye ismi geçen programlara katılabilme yüreğini gösteren bayanların başlarına mevt kadar vahim durumlar geldiğini biliyoruz. Bayanın canına tak etmiş herşeye karşın 75 milyonun karşısına çıkıyor. Kederine bir tahlil bulabilir miyim? fikrinde. Konuta gidince dayağın bin beterini yiyor. Ya da aslında meskene bile gidemeyip açıkta kalıyor. Devlet müdafaası ve takibi kaide. Kıymetli olan olay olup bittikten sonra hatalı ve hatalıların cezalandırılması değil; vahim olaylar meydana gelmeden tedbire çalışmalarıdır. Hapishanelerde artık mahkumların cezalarını çekecekleri yer kalmadı. Sonuç olarak, anlamsız olarak af çıkarılıyor, kişi duruşmada kadro elbise giyip, kravat da taktıysa uygun halden cezası da düşürülüyor. İnsan hakları! lakin ölenin ya da neredeyse azaba maruz kalmış olan kişinin insan hakları ne olacak?

Aileler, erkek çocuk eğitiminde, özbakım hünerlerini bile edinemeyen bireyler olmalarında bir sakınca görmüyorlar. Aslında birey olamıyorlar. Meskende ezik bir anne modeli, daima azarlanan, aşağılanan… Erkek çocuk, evlenme yaşına kadar bu ortamın içinde büyüyor. Sosyo-ekonomik olarak ta kendilerine emsal ailelerle bağlantı kuruyorlar. Artık onların NORMALi bu.

Çoklukla, erkek çocuklar, egoları çok şişirilmiş büyütülüyorlar. Herkes biliyor, kız çocuklarını insan yerine koyup nüfusa bile kaydettirmeyen bir ülkede yaşıyoruz. Tüm bunların düzelmesi biraz vakit ve gayret gerektiriyor.

Bayanlar, gözlemlerime nazaran ençok karışılan cinsiyet, ençok kullanılan cinsiyet. Bayan giyinmesini bilmez, erkek tarafından yönlendirilir. Eteğini uzun giydin, kısa giydin, makyaj yaptın, yapmadın, kapalı giyindin, açık giyindin… Erkeklerin bu kadar, bayanların üzerinde olmamalı lisanları. Burada kendimize de bir özeleştiri yapmak istiyorum. Bayanlar uçlarda dolaşan giysilerini gözden geçirsinler. Bilmemek ayıp değil, herşeyi bilmemiz mümkünde değil. Kimseye laf söyleme fırsatı vermemeliyiz. Kendimizi eğitme gayretlerimizi daima devam ettirmeliyiz. Çağımız çok süratli gelişiyor. Tam olamasa da bu isteğimiz hiç tükenmemeli.

Bayanlar, işe alınırken iş marifetinden evvel seksilik ve hoşluk ön planda oluyor. Yurt dışında bu hususta çaba veren bayanlar olduğunu biliyorum.
Sonra, bayanlar şiddete maruz kalıp polise müracaat ettiklerinde ”kocandır, sever de döver de” anlayışının artık terk edilmesi gerekir. Antiparantez şiddet deri kastımız yalnızca dayak değil; her türlü aşağılama, kelam, bakış, tutum bile kafidir.
Sanırım, empati yapabilmek tüm problemleri çözecektir. Bayanla erkek bir ortada gelişmeye; her bakımdan gelişmeye konumlamalıdır, kendilerini… Sonuçta hepimizin memnun olmaya hakkı var. Kelebeklerin ömrüne misal bir gün üzere geçen hayatımızı en hoş ve yararlı işler yapar
ak değerlendirelim. Bayandı erkekti demeden birbirlerimize insanca hisler hissedelim.

Hiç kimse eksiksiz değildir. Bu dünyada kendimizi geliştirmek, var oluşumuzun nedenlerini irdelemek, tabiat ve beşerler için faydalı olabilmek maksadında olalım.
Herkesin keyifli olması dileklerimle…

ÖZNUR SİMAV
PEDAGOG- AİLE DANIŞMANI

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir