FARKLILIKLARI KABULLENMEK YA DA KABULLENMEMEK II

Evvelki yazımda farklılıklarla dolu bir dünyada benzeyerek ya da benzeterek yaşamaya çalışıyoruz, hem kendimize hem de sevdiklerimize hayatı çekilmez hale getiriyoruz, O halde ne yapmalıyız da hayatı çekilmez duruma getiren yıkıcı çatışmalardan, uyuşmazlıklardan kendimizi korumalıyız? Bu hususta sihirli bir reçete var mı? Bu soruların yanıtını sonraki yazımda vereceğim demiştim…

Yıkıcı çatışmalar ve uyuşmazlıklardan korunmanın sihirli bir reçetesi ne yazık ki bu güne kadar yazılmadı… Lakin bununla birlikte kimi temel prensiplere uygun hareket edildiğinde farklılıkların, uzlaşma, dostluk, yaratıcılık ve sinerji ile sonuçlanmasının imkanlı olacağı birçok araştırma ile ortaya konuldu.

Farklılıklardan arbede değil de zenginlik yaratmanın birinci adımı, onu reddetmek yerine kabul etmektir… (Sanırım redetmek kabul etmekten daha kolay geliyor insanlara) Bunu farklılıkların tabiatın ve onun en güçlü varlığı olan insanın temel özelliği olduğunu, farklılıkları yok etmenin insanları yok etmek manasına geleceğini, bunun da mümkün olmadığını aklımızdan çıkarmayarak başarabiliriz… Bu noktada bir diğer gerçeği daha hatırlamak işimizi kolaylaştırabilecektir… O da; ferdi farklılıklar karşısında diğerinden değil de kendimizden sorumlu olduğumuz, münasebetiyle diğerlerini değil de kendimizi değiştirmeye uğraş göstermemizin daha hakikat olacağıdır…

Kendimizi denetim edebilme, değiştirebilmenin en kolay yolu; kendimizi ve farklılıklar karşısındaki tavrımızı tanımaya çalışmaktır… Ben kimim? Nelerden hoşlanıyorum? Nelerden hoşlanmıyorum? Diğerleriyle ortak yanlarım neler?.. Onlardan ayrılan yanlarım neler?.. Diğerlerinden farklı olduğum bahislerle onlarla nasıl etkileşim içinde oluyorum?.. Farklı görüş ve fikirler karşısında nasıl davranış gösteriyorum? Bu davranışlarımla hangi sonuçlara ulaşıyorum?.. Ulaştığım sonuçlar beni ne kadar keyifli ediyor?.. Karşımdaki insanı ne kadar memnun ediyor? Beni ve etrafımdakileri ne kadar rahatsız ediyor? Bu güne kadar farklılıklar karşısında gösterdiğim tavırların sonuçları neler oldu? vb. üzere soruları cevaplandırarak bunu başarabiliriz. Kendimizi ve farklılıklar karşısındaki tavrımızı bilmemiz, bizi birçok vakit farkında olmadan gösterdiğimiz yanlış ve ani reaksiyonlardan koruyarak, farklılıklar karşısında daha akılcı davranmamıza yardım edecektir… Bu da farklılıklarla dolu bir dünyada keyifli olmayı başarabilmemizi kolaylaştıracaktır.

Şayet, konutta anne ve babalar; okullarda öğretmen ve yöneticiler; işyerinde işgörenler ve işverenler; maçlarda izleyici, yollarda şoför kısaca beşerler olarak kavgasız yaşamak ve memnun olmayı istiyorsak; evvel insan olduğumuzu ve hasebiyle farklı olduğumuzu kabullenmeliyiz… Kişisel farklılıklara müsamahayla yaklaşmalıyız… Sonra da kendimizi bilmeliyiz. Yoksa mutluluğun yazılmış bir reçetesi şimdi ne yazık ki bulunamadı.

Dostlukla…

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir