DEPRESYON

Psikiyatri kliniğinde en sık görülen ruhsal hastalıktır. Kişinin günlük ömrünü, toplumsal alakalarını ve

fonksiyonelliğini bozacak seviyede, daima ıstırap ve ıstırap içeren ruhsal çökkünlük halidir. 2010

yılında yapılan bir çalışmaya nazaran, toplumda depresyon görülme sıklığının % 8-10 ortasında

olduğu, bayanlarda erkeklere nazaran 2 kat fazla görüldüğü bildirilmiştir.

Genetik (ailede depresyon hikayesi varsa, bireyde görülme ihtimali 2-5 kat artmaktadır)

Kronik hastalıklar

Birtakım ilaçlar (hormon, antihipertansif gibi)

Hormonel değişiklikler (gebelik, doğum, menapoz)

Bayan cinsiyet

Olumsuz ömür olayları ( eş, aile, iş sorunları)

Makûs geçirilmiş çocukluk (fiziksel ve/veya cinsel travma)

Erken periyotta ebeveyn kaybı

Yetersiz toplumsal takviye

Düşük sosyoekonomik seviye

İşsizlik

Kişilik özellikleri

Farklı yaşama, boşanma

Daha evvel geçirilmiş depresyon hikayesi

Alkol-madde kullanım bozukluğu

Çökkün duygudurum; kişi neredeyse her gün, günün büyük bir kısmında hüzünlüdür,

karamsardır, umutsuzdur ya da kendini boşlukta hisseder. Çocuklarda ve ergenlerde, çabuk

öfkelenme formunda görülebilir.

Anhedoni; kişi tüm etkinliklere karşı ilgisini yitirmiştir. Hiçbir şeyden zevk almaz.

Çok kilo verme ya da alma

Uykusuzluk ya da çok ahenge, yorgun uyanma

Güç düşüklüğü, bitkinlik, yorgunluk

Hareketlerde ve konuşmalarda ajitasyon ya da yavaşlama

Özgüven düşüklüğü, değersizlik, suçluluk hisleri

Dikkatini toparlamakta zahmet, kararsızlık

Vefat ve intihar kanıları

Somatik belirtiler (baş ağrısı, uyuşma, karıncalanma, bedende dolaşan ağrı, çarpıntı, mide

bulanması, ateş basması, üşüme gibi)

Makus bir haber alacakmış telaşı

İnsanlardan rahatsız olma, konutta yalnız kalmaya çalışma

Sonluluk, çabuk öfkelenme

Daima ağlama ya da ağlayamama

Bir kişi de depresyon var dememiz için, üstteki tüm belirtilerin bulunması gerekmez. Bunlardan

kimilerinin varlığında, kişinin günlük hayatı daima olarak olumsuz etkileniyor, fonksiyonelliği

bozuluyor ve diğer bir sebep ile açıklanamıyorsa, depresyon tanısı konulabilir. Şu anda dünyada,

en fazla yeti kaybı oluşturan hastalıkları ortasında dördüncü sıradadır. Önümüzdeki yıllarda, daha

üst sıralara çıkacağı düşünülmektedir.

Depresyon, kişinin ömür kalitesini bozan, işini kaybetmesine, aile münasebetlerinde sorun yaşamasına,

alkol- husus kullanımına yönelmesine neden olan, kişiyi intihara kadar sürükleyen (depresyon

hastalarının % 10 – 15’i intihar ile ömürlerini kaybeder), lakin epey kolay tanınıp, tedavi

edilebilen bir hastalıktır.

Hafif şiddetteki depresyonda öncelikle psikoterapi; orta şiddetteki depresyonlarda, yalnızca ilaç ya

da yalnızca psikoterapi kâfi olabilirken; ağır şiddetteki depresyonda ilaç ve psikoterapinin birlikte

kullanılması daha aktiftir. Depresyon tekrarlayabilen bir hastalıktır. Psikoterapi tedavinin bir

kesimi olduğunda, depresyonun tekrarlama ihtimali azalmaktadır. Tedavi edilmeyen depresyon,

çoklukla 6-24 ayda düzelir. Lakin, tekrarlama riski çok yüksektir. % 5-10’u kronisite kazanır.

Antidepresan ilaçlara yönelik çeşitli olumsuz telaffuzlar, ne yazık ki, birçok hastanın tedavisini de

geciktirmektedir. Yapılan çalışmalar ve klinik izlemler göstermektedir ki, depresyon hastalık

seviyesinde ise, antidepresanlar çok başarılı sonuçlar vermektedir. Lakin kişi, günlük moral

bozukluğunu, keyifsizliğini depresyon diye isimlendiriyor ve antidepresan kullanıyor ise, ilaç tesir

etmemekte, hatta daha çok yan tesir görülmektedir.

Antidepresanlar, memnunluk ilacı, moral dopingi, uyuşturarak sıkıntıları unutturan, hafızayı silen husus

yahut bağımlılık yapan ilaç değillerdir. Depresyon hastalığını %80’e varan oranlarla tedavi eden,

beyni nörokimyasal olarak düzenleyen, olağanlaştıran ilaçlardır. Tabiki, her cins ilaç kullanımında

olduğu üzere psikiyatrik ilaç kullanımında da yan tesir görülebilir. İlaçların düzenlenmesi ile bu yan

tesirler ortadan kaldırılır.

Kişinin durumuna nazaran çeşitli psikoterapi teknikleri kullanılabilir. Psikoterapiler, çeşitli kuramlara

dayanan ve yıllar içinde bilgi ve deneyim birikimi ile temelleri oturtulup, geliştirilmiş formüllerdir.

Psikanaliz, psikanalitik yönelimli psikoterapi, davranışçı kognitif terapi, destekleyici psikoterapi

üzere. Maksat, kişinin içsel problemlerini tanımasını ve bunlarla baş etmeyi öğrenmesini sağlamaktır.

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir