Çocuklarımızı anlamanın yolu…

Ailelerin sordukları soruların başında, ‘neden bu türlü davranıyor, çocuklarımızı nasıl anlarız’ gelir. Aslında temel ruhsal gerçekleri bilmek, yanlışsız bağlantısı kurmak için kaidedir.

‘ÇOCUĞUNUZ İLE YETERLİ BAĞLANTI KURMANIN TEMEL ŞARTI BİLGİDİR’

Hepimiz yaşadığımız olayları kendi zihinsel merceğimizin gerisinden görürüz. Bu merceğin gerçeği kırma derecesi, şahıstan bireye değişir. Gözlük kullanan birisisinin muhakkak bir müddet sonra taktığını unutması üzere bizler de olaylar karşısındaki fikirlerimizin bize ilişkin yorumlar olduğunu, taraflı olduğunu unuturuz. Bu gerçeği unutmak, bilhassa ailelerin çocukları ile irtibatta önemli sıkıntılara ve neden olur.

Örneğin çocuğumuzun okulda başarısı düşer, okula gitmek konusunda isteksizleşir ise çoklukla anne babalar okulda ne olduğuyla ilgili kısa bir soruşturma yaparlar. Çocuktan ya da öğretmenden somut bir neden çıkmaz ise hatalı bulunur. Hatalı tembelliktir (ailenin merceğide). Çocukları derslerden bıkmıştır, onda okuyacak göz yoktur. Aslında olan biten çocuğun dünyasında neler olduğunun, neden bu türlü bir reaksiyon verdiğinin, nasıl hissettiğini uygunca tahlil etmeden telâşlı davranmak ve olumsuz etiketlemektir. Bazen bu tip bir isteksizliğin altından korktuğu için anne ve babaya söylenemeyen travmalar, bazen öğrenme problemleri bazen ise korkular çıkar. Yalnızca çocuklarının reaksiyonlarına bakarak süratli çıkarımlar yapmak birçok sorunu beraberinde getirir.

GÖRÜNENİN ÖTESİN DE KİMİ NEDENLER OLABİLECEĞİNİ UNUTMAMALIYIZ

O yüzden çocuklarımızın dünyasına olumlu bir ilgili ile yaklaşmak, onların hislerine eşlik etmek ve irtibat hünerlerimizi geliştirmek gerekir. Ben yapılması gerekeni ‘kulakları açmak, ağızları kapamak’ halinde özetliyorum. Çocuklarımızı ve birbirimizi güzel anlayabilmek dileğiyle. Kalın sağlıcakla…

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir