Çocuklar, Aile İçi Eğitim ve İletişim – 1

Hepimizin bildiği üzere gerek artık pazarlama gerek hissettiğimiz mecburiyet sebebiyle çocuklarımızın en düzgün, en aktif kurumlarda eğitim görmesini istiyoruz. Tabi ki eğitimi en aktif kurumlardan almak; bütün öğrenciler için yararlı olacaktır; fakat unutmamamız gereken bir eğitim daha var. O da aile içi eğitim. Bu yazımda aile içinde çocuklarımızın kişiliklerine ve süregelen eğitim süreçlerine nasıl olumlu takviye olabileceğimizden bahsedeceğim.

Bilindiği üzere eğitim kaynakları bize birçok şeyi yazılı, işitsel ve görsel olarak sunar. Sunulan bilgileri işlemek ise öğrencinin de dahil olmasıyla gelişen bir süreçtir. Aile ise farklıdır. Ailede bir şeyin nasıl yapılacağını söylemek gün uzunluğu okulda aldığı standart eğitimden farklı bir şey sunmaz. Onun için söyleyerek değil örnek teşkil ederek ve gerçek davranışları sergileyerek yani çocuğumuza neyin nasıl yapılacağını göstererek iletimizi iletmeliyiz. Kendimizin dahi durduğu noktalar ile ilgili konuşursak çocuklarımız bu durumu er ya da geç fark edecek ve ona nazaran söylediklerinizi “hayalî” olarak değerlendirecektir. Bu formda ilerleyen süreçten sonra ebeveynler olarak söylediklerimizin değersizleşmesi kaçınılmaz olur.

Diğer bir husus ise takdirdir. Gelişme gördüğümüz ilerleme gördüğümüz her alanda takdirimizi yahut aferinimizi eksik etmememiz gerekir. Yaptığım birçok görüşmede fark ettiğim üzere ebeveynler aferin demenin şımarıklığa sebep olacağını ve çocuklarının ilerlemeyeceğini bu noktada kalacağını düşünür. Tersine aferin yahut takdir çocuğu daha uygununa sevk eden bir hal olup eksikliği çocuğun mevcut noktada durmasına ve ilerleyen süreçte tekrar başladığı noktaya dönmesine sebep olur. Bunun yanı sıra çocuklarımızın inanç ve özsaygısının da eksik kalmasına yol açabilir. Zira çocuğun emeği sözel olarak dahi ödüllendirilmemiş hatta fark edilmemiştir. Asıl bahis aferin demek ya da dememek değildir, nedenini belirterek takdir etmektir. Bu durum bizim neyi onayladığımızı gösterdiği üzere çocuklarımızın emeğinin karşılığı olduğunun da işaretidir.

Öteki bir bahis ise kusur yapmasına müsaade etmektir. Birçok ebeveyn yanılgı yapmasına katlanamaz durumdadır ve tedbir almak üzere davranışlarda bulunmaktadır. Bu durum çocukların kendi başlarına karar verme süreçlerini zorlaştıracağı üzere onun yerine düşünen ve harekete geçenlere bağımlı kalmasına yol açacaktır. Sonucu ne olursa olsun verilen sorumluluklar çocukların o işleri vakitle daha güzel yapmasını sağladığı üzere karar alma ve özgüven mevzularında da kendilerini geliştirmede destekçi olacaktır. Ek olarak başarısız sonuçların olması gerekir ki kusur görülebilsin ve bir dahaki sefere kusurun farkında olarak ilerlenebilsin. Unutmayalım ki çocuklarımız her geçen gün yeni şeyler deneyimliyor ve ömürde almaları gereken inisiyatifler de bu oranda hatta bu oranın katları olacak halde artıyor. Bu süreçte bizim yapmamız gereken işleri halletmek değil onlara işleri en sağlıklı halde hallettirmek olmalıdır.

Aile içi eğitim ve bağlantı süreçleri tabi ki bu kadar az değil. Bu mevzudaki farklı yaklaşım fikir ve görüşleri yeri geldikçe ilerleterek yazacağım. Şimdilik bir virgül koyarak yazıma son veriyorum.

Sevgi ve hürmetle ….

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir