Algıların Takım Çalışması

Bu yazı profesyonel olsun olmasın tüm fotoğraf merakı olanlara, yakın model ile çalışmayı sevenlere, insanın olduğu her yerde ben de varım makinemle diyenlere, “amcam/teyzem mükemmel, artık buraya bir bakar mısın, evet çok yeterli, bir kare daha”… diye hayatının bir anında çekim yapmış okuyucuya gelsin…

Biz insanoğlu, hayvanlardan ve bitkilerden farklıyız. Bizler düşünür, hisseder ve bunları sözel olarak söz edebiliriz. Davranışlarımızla kendimizi anlatırız. Zekâmızla medeniyetler kurarız ve yeniden tıpkı zekamızla yıkarız. Çalışırız, para kazanırız, severiz, aldatırız ya da aldanırız, vidan azabı duyarız, sonra yeniden severiz. Hasebiyle biz öbür tüm canlılardan başkayız.

Ey okuyucu, senden bir tane daha sen var mı?

Tahminen ikizin vardır, tahminen de sana çok benzeyen birisi.

  • Ancak ses tonu ile ismi ile cismi ile davranışları ile ya da hayatı ile senin birebir aynın biri daha var mı?
  • Yok, değil mi?

Bu dünyada bir tane daha sen yok. Hasebiyle en kıymetli elmastan bile daha kıymetlisin okuyucu, tıpkı fotoğrafını çektiğin yahut günün birinde çekeceğin modelin üzere.

Tıpkı konuna, kadrajına model olan bir öteki insanoğlu gibi…diğer her insan gibi… Hasebiyle çekim sırasında o pahası hissettirdiğinde, inan karşıdaki amca, çocuk, teyze, bayan da ister doğal, ister yönlendirilmiş, birbirinden mükemmel pozlar verecektir. Zira fotoğraf çekimi, bilhassa içinde yakın plan insan olan, bir ekip çalışmasıdır. Grup çalışmasında da algıların, emellerin, beklentilerin (maddi olmak zorunda değil), kanıların tıpkı olmasa bile misal pencerelerden bakabilmesi gerekmektedir. Böylelikle sonuç da iki tarafı da şad eder.

Yalnızca komutlardan oluşan bir çekim süreci tahminen birkaç dakikada ortalama üstü birkaç poz verebilir fotoğrafçıya fakat, izleyenlere “işte bu ne hoş yakalamış, model ne içten bakıyor ya da burada bir his, hayat var” dedirtebilir mi? “Neden olmasın.” diyenler var güya. Her şeyi geçelim; diyelim ki muazzam kadrajlı, ışıklı bir kare çekildi. Çok başarılı işlendi. E pekala ya model. O ne düşünmüş olabilir acaba… “Bir merhaba bile yok! Şuna bak.. Geldi, fotoğraf çekti ve gitti. Güya hayvanat bahçesinde bir maymun var burada!” yoksa,

  • “Ne yeterli etti beni sallamadan, soruma yanıt vermeden, he teyze dedi çıktı gitti” mi?

Halbuki inanın modelinizle ettiğiniz sohbet tahminen içtiğiniz çay, onun yaşadığı yeri paylaşmanız en azından gülümsemeniz evvel sahip olduğunuz pahası karşıdakine de hissettirir, akabinde o kendi pahasını hisseder ve bunun sonucunda de elimize birbirinden hoş fotoğraflar ve tabi ki en kıymetlisi beğenilen anılar geçer. Ve aslında her şey bir merhaba kadar yakın ve kolaydır.

Ne diyorduk…Evet..Değerli olmandan bahsediyorduk okuyucu… bu bedellilik, bu biricik olma, sana büyük bir sorumluluk getiriyor. Yaptıklarından sen sorumlusun, oburu değil. Biliyorum bu büyük bir sorumluluk. Ancak üzgünüm kimse seni zorla sinirlendirmiyor, sen sinirleniyorsun. Kimse o tercihi yapman, o yolu seçmen için seni zorlamıyor. İleride hangi tercihi yapacağını bilen bir güç olsa da, onu sen seçiyorsun, tıpkı modelinin tercih hakkı olduğu üzere. Zira senin bir nefsin var, zira bir iraden var ve zira sen beşersin; yaptıklarından sen sorumlusun, tıpkı bizler üzere.
İçinde bulunduğumuz durum ve koşullar yeri geldiğinde şekillendirse de bizleri hala daha tesirimiz var hayatımıza. Ve bu tesir bazen bir merhaba kadar kolay başlar…

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir